طلبگی تا اجتهاد

آنچه که لازم است عرض بکنم - که از همه‌ی این مطالب مهمتر است - نسبت حوزه‌های علمیه است با انقلاب و نظام اسلامی. هیچ کس در عالم روحانیت، اگر انصاف و خرد را میزان قرار بدهد، نمیتواند خودش را از نظام اسلامی جدا بگیرد. نظام اسلامی یک امکان عظیمی را در اختیار داعیان الی‌اللّه و مبلّغان اسلام قرار داده… این فرصت تا امروز کِی برای روحانیت وجود داشته؟
علاوه بر این، ابزارهای تسهیل‌کننده، مثل رایانه‌ها و ارتباطات اینترنتی و فضای مجازی و سایبری هم که الان در اختیار شماست![خطاب به روحانیون!).
اگر بتوانید اینها را یاد بگیرید، میتوانید یک کلمه حرف درستِ خودتان را به هزاران مستمعی که شما آنها را نمیشناسید، برسانید؛ این فرصت فوق‌العاده‌ای است؛ نبادا این فرصت ضایع شود. اگر ضایع شد، خدای متعال از من و شما روز قیامت سؤال خواهد کرد: از فرصت این همه جوان، این همه استبصار، این همه میل و شوق به دانستن، شما برای ترویج معارف اسلامی چه استفاده‌ای کردید؟ نظام اسلامی یک چنین خدمتی به ما معممین و روحانیون کرده. مگر میتوانیم خودمان را کنار بگیریم؟
بیانات در دیدار علما و روحانیون خراسان شمالی 19/07/1391

جستجو

بایگانی

نويسندگان

پربحث ترين ها

رسانه های همسو

۰

جامد و مشتق

 علمی صرف آموزش تجزیه و ترکیب

دریافت PDF

اسم جامد: از کلمه دیگر گرفته نشده است. مانند: رجل، ضرْب، جعفر
اسم مشتق: از کلمه دیگر گرفته شده است. مانند: ضارب، مضروب، مضراب
اسم مشتق:
    1. اسم فاعل: دلالت بر کسی یا چیزی که کاری از او صادر شده یا دارنده حالت غیرثابتی است.
        1) در ثلاثی مجرد: بر وزن «فاعل». مانند: شاهد
        2) در ثلاثی مزید: از فعل مضارع ساخته میشود و به جای حروف مضارعه «مُ» میگذاریم و ماقبل از آخر را «مکسور» میکنیم
    2. اسم مفعول: دلالت بر کسی یا چیزی که کاری بر او واقع یا حالت غیرثابتی در او محقق باشد.
        1) در ثلاثی مجرد: بر وزن «مفعول». مانند: مشهود
        2) در ثلاثی مزید: از فعل مضارع ساخته میشود و به جای حروف مضارعه «مُ» میگذاریم و ماقبل آخر را «مفتوح» میکنیم.
    3. اسم زمان: دلالت بر زمان وقوع فعل
        1) در ثلاثی مجرد: «مَفعِل» ، «مَفعَل» : مسجد، مشهد
        2) در ثلاثی مزید: بر وزن اسم مفعول آن باب : مُستَخرَج، مُصلّی، مستَقَرّ(زمان یا مکان استقرار)، مستشفی(زمان یا مکان طلب شفا)، مُقوَم←مُقام(زمان یا مکان اقامت)، مُکرَم(زمان یا مکان اکرام)
    4. اسم مکان: دلالت بر مکان وقوع فعل و نحوه ساخت مشابه اسم زمان.
    5. صفت مشبهه: شخص یا چیز دارای صفت ثابت
        1) در ثلاثی مجرد:
            1) فَعْل: صعب(دشوار)
            2) فَعَل: حسن(نیکو)
            3) فَعِل: فرح(شادمان)
            4) فَعُل: یقظ(بیدار)
            5) فِعْل: صفر(خالی)
            6) فُعْل: حلو(شیرین)
            7) فُعَل: سدی(به خود واگذارده)
            8) فُعُل: کفو(همتا)
            9) فَیْعَل: حیدر(شیر)
            10) فَیْعِل: طَیْیِب(پاکیزه)
            11) فَعیل: علیم(دانا)
            12) فَعَال: جبان(ترسو)
            13) فُعَال: شجاع(دلیر)
            14) فَعُول: صبور
            15) أفعَل: ابیض(سفید)
            16) فَعلان: عطشان(تشنه)
        2) در ثلاثی مزید: بر وزن اسم فاعل یا اسم مفعول می‌آید؛ به شرط اینکه دوام و ثبوت معنا اراده شود.
            § مانند: اِعتدَلَ: مُعتدِل        ،         انقطع: منقطِع
                   تَملَّقَ: مُتملِّق          ،        نَزَّه : مُنَزَّه
        3) در رباعی: 
            1) فِعْلَل: هبلع(شکم بزرگِ پرخور)
            2) فُعْلول: هُلفوف(پشمالو)
            3) فِعَلْل: ضبطر( پهوان فربه)
            4) فَعَلَّل: هجنّف(درازِ پهن)
    6. اسم مبالغه: انجام دهنده کاری یا دارنده صفتی در حد زیاد
        1) در ثلاثی مجرد:
            1) فَعّال: فرّار (سخت گریزنده) ، علام (بسیار دانا)
            2) فُعّال: کُبار (بزرگ مقدار) ، طُوال(بسیار دراز)
            3) فُعُّول: سبوح(بسیار پاک) ، ذُروح(سم بسیار کشنده)
            4) فِعّیل: صدیق(بسیار راستگو) ، عشِّیق(بسیار دلباخته)
            5) مِفعال: مِفضال(پرفضیلت) ، مذکار(بسیار ذکر کننده)
            6) مِفعیل: مسکین(بسیار درمانده) ، معطیر(بسیار عطر زننده)
            7) فاعول: فاروق(بسیار ترسو) ، هاضوم(بسیار ریخت و پاش گر)
            8) فُعَلَة: هُمَزه(بسیار نکوهش گر) ، لُمَزه(بسیار عیب جو)
            9) مِفعَل: مقول(زبان آور، خوش گفتار) ، مِحرب(بسیار جنگجو)
            10) فَعَلوت: سَلبوت(بسیار چپاولگر)
            11) فَعُول: أکول(پرخور) ، صبور(بسیار بردبار)
            12) فَعیل: بطین(شکمو) ، رحیم(بسیار بخشنده)
        2) در ثلاثی مزید: 
            § معطاء از اعطاء(بسیار بخشنده) ؛ دَرّاک از ادراک(بسیار درک کننده) ؛ متلاف از اتلاف(بسیار تلف کننده)
        3) در رباعی:
            1) فُعالِل: غضافح(بسیار سخت، درشت، ستبر)
            2) فَعَلول: حلکوک(سیاه پررنگ)
    7. اسم تفضیل: دلالتِ زیادی وصف موصوفی بر موصوف دیگر.
        1) در ثلاثی مجرد:
            1) مذکر: أفعل: اکبر ، اعظم
            2) مؤنث: فُعلی: کبری ، عظمی
    8. اسم آلت: دلالت بر ابزار انجام فعل
        1) مِفعَل: مفتح (کلید) ، مِعبر (پل)
        2) مِفعَلَه: مفتحه ، مروَحه (بادبزدن)
        3) مِفعال: مفتاح ، مصباح (چراغ)

نکات:
    • دو کلمه خیر و شر، گاهی به عنوان مصدر یا اسم مصدر و گاهی به معنای اسم تفضیل به کار میرود:
            § مصدر: کُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ وَ نَبْلُوکُمْ بِالشَّرِّ وَ الْخَیْرِ فِتْنَةً وَ إِلَیْنا تُرْجَعُون‏(ابنیاء/35)
            § اسم تفضیل: خیرُکم من تَعلَّم القرآنَ و عَلَّمَهُ(رسول خدا ص)

نظرات (۰)
هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی